Histoire de la FET/ Historio de FET

La Fédération Espérantiste du Travail a été fondée en 1936 lors du Front Populaire. Son journal "le Travailleur Espérantiste" date de 1912. Elle a été le résultat de la fusion de deux organisations (communiste et socialiste). Ses deux principaux dirigeants furent déportés et assassinés par les Nazis (dont Marcel Boubou). Un de ses membres siégeait au comité de l’Union française pour l’Espéranto entre 1946 et 1953. Elle s’est reconstituée à partir de 1970 et tient depuis 1973 un stand à la Fête de l’Humanité. En 1989, une nouvelle équipe s’est constituée autour de Robert Laudereau, son président. En 2001, la FET a signé un contrat avec "Espéranto-France". La FET se trouve au confluent du Mouvement Espérantophone et des organisations progressistes. Elle prend résolument parti pour les droits de l’homme, contre la mondialisation libérale, pour la paix, la démocratie, les libertés.

Federacio Esperantista de Laboro fondiĝis en 1936 dum Popola Fronto. Ĝia gazeto "Esperantista Laboristo" datumas de 1912. Ĝi rezultis de kunfandiĝo de du organizoj (komunista kaj socialista). Du el ĝiaj ĉefaj gvidantoj estis deportitaj kaj murditaj de Naziistoj. Uu el ĝiaj membroj sidis en komitato de UFE inter 1946 kaj 1953. Ĝi rekonstruiĝis ekde 1970 kaj starigas de 1973 budon ĉe Festo de Humanité. En 1989, nova teamo stariĝis kun ĝia prezidanto, Robert Laudereau. En 2001, FET subskribis kontrakton kun Espéranto-France. FET troviĝas ĉe kunfluo de E-Movado kaj de progresemaj asocioj. Ĝi decide luktas por homaj rajtoj, kontraŭ liberala tutmondiĝo, por paco, demokratio, liberecoj.